DE REDITU IN TERRAM ISRAEL

Jam satis Aegypti tenebrosis, Mater, in oris
Delituit pardi raptus ab ore Puer.
Jam remeare potes, magni jubet author Olympi,
Tectaque Nazareae viscere chara tuae.
Infantes rigido qui perdidit ense tenellos.
Ne tuus evadat tela cruenta Puer:
Ipse sibi cunctis in se crudelior hostis
Conscivit propria funera dira manu.
Occubuitque lupus letho multatus acerbo,
Tartareo et poenas sub Phlegethonte luit.
Quaeque necem Puero cum crudo turba tyranno
Molita est, jaculis occidit hausta necis.
Suppliciumque imi caligine mersa barathri
Pendit, et in Stygijs abdita luget aquis.
Jam secura potes dulci cum Prole reverti,
Jam satis extremo crevit in orbe Puer.
Quod superest vitae stirpi debetur Judae.
Vera fluet cunctis gentibus unde salus.
Hoc sacra Jessaei cecinerunt organa. vatis,
Grandia qui Nati personat acta tui.
Quae mihi cum sancto fas sit repetisse propheta,
Dum sacrum tali carmine pulsat ebur.
Exit ab Aegypto Israelis sanguine natis,
Linquit et Isacidos barbara regna Puer:

Ut nova Judae miracula sanctus in oris
Edat, et occulti signa stupenda Dei.
Hic divina novam generabit gratia prolem,
Fiet et in sanetis sanctior ipse suis.
Quaeque olim toti dominabitur inclytus orbi,
Principium Solymae sumet ab arce fides.
Hic mare patrantem nova signa videbit, et undas
Ipsus ponet voce jubente suas.
Squamigeram subitó (dictu mirabile) praedam
Ejus ad imperium Sole oriente dabit.
Agnoscentque sui Domini freta turgida plantas,
Unda quibus solidum strata parabit iter.
Hic rabido fluctus agitante Aquilone marinos
Divinum merget dira procella caput:
Peractumque altas crudeli funere in undas
Faucibus excipiet bellua vasta suis.
Donec saeva suos compescant aequora motus,
Et fugiat refluis mobile marmor aquis:
Et vomat in siccum cum bestia littus Jonam,
Jam nullo hausturum tempore mortis aquas.
Ipsius adventu Jordanis laeta fluenta
Ceu cursum retrahent obstupefaeta suum.
Cum clamore sai, qui non erat agnitus ulli,
Proeconis subito proditus Agnus erit.
En Deus, ecce Dei, dicet, sanctissimus Agnus,
Qui tollet mundi funditus omne scelus.
Innocuus puro tingetur in amne, suaeque
Contactu carnis sanctificabit aquas.
Quique ut homo culpae sese reus occulit, illum
Ostendent verum coelica signa Deum.
Hic meus aeterno est Natus mihi junctus amore,
Dicet enim summi vox manifesta Patris.
Sanctus in ablutum foecundae more columbae
A supera veniet Spiritus arce caput. , É
Ille bonus dextrae male gratis dona benignae, Mellifluique amplas dividet oris opes.

Humanamque gerens sub iniquo judice causam
Infandam murtó perferet ore necem.

Mox tamen ut victor superata morte resurget,
Jordanis celeri retro redibit aqua.

Seclaque judicio rectae reget omnia virgae,
Qui veluti sulijt judicis ora reus.

Tuné alti incipient attolere culmina montes,
Quos mare turbatis obruit, ante fretis.
Scilicet illa virum prodibit turma potentum,
Doctores voluit quos gregis esse sui.
Subsistent teneri foetis cum matribus agni,
Quos per laeta pius pascua pastor aget.

Dic mare cur refugis? cur retro fluenta retorques?
Jordane et refluo corripis amne fugam?

Cur moto ó alti saliistis vertice montes,
Pascentes aries ut salit inter oves?

Cur vos pulsarunt subito nova gaudia colles,
Agnus ut in laetis luxuriatur agris?

A Domine hoc venit factum admirabile magno:
Ille est laetitiae causa, et origo novae.

Ille Dei Natus, cui magni natae Jacobi
Carnea de intacto viscere membra dabit.

Ille ubi mansueto populis te proferet ore,
Moribus exiliet concita terra suis.

Ille Jacobae praecordia saxea gentis
Repleri ut liquidis stagua jubebit aquis.

Ille velut puro manantes gurgite fontes
E dura efficiet flumina rupe fluant.

Duritia rigidas viventia pectora cautes

Cum sacer in toto molliet orbe latex.

Nemo sibi hinc laudis praeconia judicet ulla,
Non opus humani roboris illud erit.

Hoc, Domine, invicto faciet tua robore dextra,
Laus erit atque, Deus, nominis omne tui.

Barbara nam fortis cum regna invadet Jesus,
Tota cadet flexo terra subaeta genu.

Non huminum meritis (nam nullus crimis expers)
Effundes larga munera tanta manu.

Sed propria virtute bonus mitissima pandes,
Pectora, divinus viscera fundet amor.

Omnibus ut praestes aeternae dona salulis,
Et rata sint oris veraque verba tui.

Ne quando auxilium tectae caligine gentes
Causentur dextrae non habuisse tuae.

Ne quando insanis caecus clamoribus orbis
Mugiat, et verum te neget esse Deum.

At Deus in summo coelorum vertice noster
Regnat, et in cunctos jus habet omne Deus.

Omniaque omnipotens qui fecit saecula verbo,
Authorem ut noscant cuncta creata suum:

Ipse suo tandem vestito corpore Verbo
Reficiet lacerum quod fabricavit opus.

Cumque fides mundum Domini penetrabit Jesu,
Omnibus exurget gentibus una salus.

At simulacra Deum, quae cassae lumine gentes
Esse Deos falsa regione putant;

Illa vel argento sunt signa efficta, vel auro,
Quae facit humanus qualibet arte labor.

Os habeant quamuis, non possunt edere verba:
Percipiunt oculis lumina nulla suis.

At Dominus dulci penetrat sermone medullas,
Cunctaque praesenti lumine nuda videt.

Vox nulla illorum surdas penetrabit ad aures,
Nare sub ipsorum non erit ullus odor.

At Dominus prona gemitum capit aure suorum,
Cui pietas suavis vis ut odoris olet.

Illa nihil poterunt stupidis contingere palmis,
Non pedibus gressum planta movebit iners.
At Dominus fecit, reficit, regit omnia dextra,
Lustrat et immoto cuncta creata pede.

Illorum rigidis stupuerunt rictibus ora,
Non edent ullum guttura muta sonum.

At Deus horrendo sonitu perterret iniquos,
Et dulci electos allicit ore honos.

Illis persimiles fiant qui talia fingunt,
Quique in eis miseri spem posuere suam,

At Domus Isacidae Domino se credidi uni,
Tile optata illos protegit almus ope.

Semen Aaronis Domine se credidit uni,
Illos invicta protegit ille manu.

Quae se cumque pia formidine credit Jesu
Obsequio Dominum gens venerata pio:

Ipsius expulso protecta timore sub àlis
Divinae vivet tuta favore manus.

Ille memor nostri coeli descendit ab arce,
Muneraque indignis contulit ampla bonus.

Seu quos Israel genuit, seu sanctus Aaron,
Et veri redimet nescia regna Dei.

Larga suit magnis manus ejus, larga pusillis,
Qui Domini casto nomen amore timent.

Et majora dabit nobis, natisque futuris,
Splendida cum vultus panderit ora sui.

Vos cumulei donis magni fabricator Olympi,
Cujus et ingentem dextra creavit humum,

Ipse sibi Dominus coelorum condidit arcem,
Ast homini terrae regna habitanda dedit.
Donec inhumanum terrae sub pondere lethum
Passus, in coeli culmina pandat orans.

Non reddent Domino praeconia laudis Jesu,
Debita quos culpae mors truculenta vocat:

Nec quos aeternis erüciandos horrida flammis
Sorbet in obseceno Styx Phlegethonque lacu.

Sed quos divinus vitali Spiritus aura
Influit, ct vivos gratia mater alit.

Gloria ab his Domino dabitur sincera superno
Nunc, et in aethereis jam sine fine polis.

Ecce reversuro Memphis, pia Mater, ab arvis
Quae cecinit Puero regia lingua tuo.

Quae repetisse, tuas cupidus dum concino laudes,
Indigno licuit te tribuente mihi.

Sit mihi fas etiam Dominam rogitare benignam,
Paucula, dum tantum mens mea voluit opus.

Et quid in Jgypto septem tibi tempus in annos
Volvitur, Herodis dum fugit arma Puer?

Magna tuus mundi compegit moenia Natus,
Perfecit tantum sexque diebus opus.

Dixit, et absque ullo sunt condita cuncta labore.
Dat requiem facto septimus orbe dies.
Nunc hominem magno confractam pondere culpae
Ut reparet,vitae restituat que novae;

Commoda non numero paucorum humana dierum
Ponderat, excedit pondera cujus amor.

Nempe dies septem tempus velut omne volutat,
Heraque perpetuis itque reditque rotis;

Omnipotens laxas donec Deus angat habenas,
Et mitis claudat. tempora cuncta suis:

Sic tuus à patria septem Puer exultat annos,
Nec Puero requies septimus annuus erit;

Sed toto exilium durabit tempore vitae,
In patriae redeat nunc licet arva suae:

Donec regalem coeli subiturus in aulam
Exilij claudat tempora morte sui.

Hic ergo reditus non Nato meta laboris,
Ultima non Matri meta laboris erit.

Hic opus, hic labor est, hic longae incommoda vitae,
Per reliquos vobis sunt obeunda dies.

Hic Judaea ferox septem cirenndata muris
Ad fera jam septem praeparat arma dulcis.

Instructus telis servat ferus atria custos, . ' Mocniaque assiduis inveterata malis.
Hic septem virus ruffus draco faucibus halat,
Septemplexque vomit dira venena caput.
Nam vitia ut foveat capitalia pectore septem,
Pugnanti obsistet gens male fida Deo.
O quod probra tuus Mater mitissima, Natus,
Ut vitia expellat cordibus ista, feret!
Arguet inflatos humili cum voce superbos,'
Despicient humilem corda superba Deum.
Pontifices probris insectabuntur avari,
Pauperibus largam dum valet esse manum,
Suadebit nivei donum coeleste pudoris,
Id turba indigne luxuriosa feret.
Si volet á duris expellere cordibus iras,
Dulceque fraternae condere pacis opus;
Divini penitus fraterni et nomen amoris,
Immemor in mitem saeva caterva fremet.
Quo cernet vultu damnantem turpia ventris
Gaudia degeneri dedita turba gulae!
Invídia exacuet tabescens bestia dentes,
Pastorem ut rabido devoret ore pium.
Denique, cum proprijs studeat plebs impigra rebus,
In Domini obsequium desidíosa sui:
Divinum crebra cum voce docebit honorem,
Et jussa aeterni non violanda Dei.
Infremet, assuetis obsistet et impius armis,
Fataque doctori reddet acerba furor.
Ille nece oppressus, sed mortis victor acerbae.
Septemplex franget calce premente caput.
Quoque anguem possint, et septem vincera monstra,
Praestabit, famulis robur opemque suis.
Scilicet illa suis diffundet munera septem
Flamini, hostiles quae populentur opes.
Tuque tui servis Genetrix dulcissima Nati
Praesidium, murus, janua, turris eris.
Splendida namque tua vitae, et virtutis imago Attrahet ad morcs pectora nostra suos.
Teque tui dulci pellectus amore sequetur,
Discere quem Nati juverit acta tui.
Tempora tu, Mater septemplicis atra draconis
Conteris, et victrix ad tua signa vocas:
Ut quos exemplo vitae illustraris honestae
Maternae pietas protegat ampla manus.
Foelix si talis defendar tegmina Matris, Si tantae ducar lumine lucis ego.
EM LOUYOR DA VIRGEM
Eia"age, post septem remea foeliciter annos,
Septennis videat patria regna Puer.
Carpat iter longum mansueto vectus asello,
Immotus magni qui vehit orbis onus.
Et sua nonnunquam vestigia figat arenis,
Arida foecundans grissibus arva suis.
Ut quae nunc spinis squalet male foeda malorum,
Pinguescat fructu postmodo terra bono.
Obsequio Nati, et Matris cum tempora vitae
Per deserta patrum turma dicabit ovans.
Tunc foecunda fides fruetus producet opimos,
Et verus vestri mira patrabit amor.
Ergo Puer remea dulci cum Matre benigne,
Cum dulcique Parens prole benigna redi.
Sed cave ne infidam Solymorum tendat in urbem,
Declinet mitis tecta cruenta Puer.
Hoc sanctum divina monent oracula Joseph,
Custodit cujus te Pnerumque fides.
Regnat adhuc haeres patriae feritatis, et aulam.
Jessidae contra jusque piumque tenet.
Quo tamen ire jubent? cantate ad sancta Prophetis
Moenia Nazareth, cur speciosa Parens?
Scilicet ut nequeant sanctorum nuntia veri
Saneta Prophetarum verba carere fide.
Nam Nazaraeum mortales cum geret artus
Dicendum, oraculis praecinuere suis.
Non ille à patria virtutem nominis urbe
Accipiet, sanctus cum sit ubique Deus:
Sed propriam ut totum virtutem fundat in orbem,
Saeculaque illustret nomine cuncta suo,
Quo nisi, Nazareth veniat pulcherrimus iste
Flos campi, in Matris Virginis ortus agro?
Hic primum emittet vitae florentis odorem,
Imperijs Matris subditus ipse suae.
Postmodo maturus pendebit ab arbore fructus,
Ut damna antiqui pellat acerba sibi.
Quaeque olim primi noxa patris arguit arbor
Florebit, fructum parturietque novum; É
Cum Judaeorum Rex Nazarenus Jesus
In ligno ligui prima piacla luet:
Et mortem mitis patietur ut agnus atrocem,
Conferat ut vitae funere donae suo.
Haec medio interea meditabere pectore Mater,
Ima tibi ut sensim serpat in ossa dolor.
Donec in innocuum Natum qui saeviet ensis
Transadigat penitus pectoris ima tui.
Interea Solymae regalia moenia linquet,
Moenia, quae falso nomina pacis habent. é
Nam pepigit foedus cum morte, et faucibus Orci,
Devoret ut Natum sanguinolenta tuum.
Non tibi pax Dominum tranquilla, quisque laborum,
Sed fera tempestas, saevaque bella manent.
Bella Puer renuit, pulchra quia prima juventa
Tempora tranquillae tempora pacis erunt.
Tempora cum duri venient horrentia belli,
Vibrabit forti tela corusca manu:
Percutietque sui verbi virtute superbos,
Quosque ligat laqueis caeca cupido suis.
Insurgat Solymae dum truculentior hoste,
Inque decem demens congeret arma piam.
Foederaque iratus conjunget pacis in unum
Crudelem Herodem, Romuleumque ducem.
Ut totum belli pugnantem pondus Jesum
Opprimat, et nullo morte juvante cadat.
Nempe ut adulterij foedum celare pudorem
Dum cupit infaustum turpis adulter opus;
Hetheus subijt crudelia funera miles,
Cui fratrum ad pugnam dextra negavit opem:
Sic tuus hostiles inter patietur Jesus
Funera desertus sanguinolenta manus.
Ut tegat incestus, et quae patravit adulter
Crimina, et obscoenum quicquid in orbe patet,
Scilicet immensum divini tegmen amoris
Cuncta suo celat facta nefanda sinu.
Florem igitur pulchrae Nazareth sancta juventae
Possidet, haec sedes florida pacis erit.
Hic mihi cum dulci, Mater pulcherrima, Nato
Da tacitus placida tempora pace terram.
Hic mea virtutem producant pectora flores,
Serta sibi faciat floridus unde Puer.
Hic tenera oblectet gustu quorum ora suavi,
Fac mea det fructus mens bene culta bonos.
Postmodo cum veniet Solymam perimendus in urbem,
Figendus spinis tempora, membra cruci:
Et mihi forte dabit, Matris prece victus amantis,
Posse simul secum vivere, posse mori.
RExANsIT PUER IN TEMPLO
En nova praeteritis accedunt taedia crucis,
Oecupat ecce novus te, pia Virgo, dolor.
Cuin tuus, ut vitae duodeuum venit ad annum,
Restitit in Templo Matre abeunte Puer.
Anxia quis teneraerimetur viscera Matris,
Dum pars materni maxima cordis abest?
Scandis ad augustum dulci cum pignore Templum,
Hoc jubet antiquus mos pietatis opus.
Mente genuque sacris suplex provolueris aris,
Et pia fers summo dona precesque Deo.
Ut peragis statis solemnia sacra diebus,
Hospitij repetis dulciae tecta tui.
Sed quo Mater abis? non est tua gloria tecum,
Occultus Solymae restat in urbe Puer.
Si Natum fido dilectum reddis Joseph,
Credit eum Matri justius ille piae.
Sive tamen ducit via vos diversa Parentes,
Sive pares uno calle tenetis iter:
Quod Puer ignaris subtraxit lumina vobis,
Non tua, non Patris culpa, soporve fuit.
Sed latet ipse volens, ut vera patescere Patris
Incipiat summi gloria honorque sui.
Sed latet, ut charae caput exerat inclyta Matris
Gloria, quem quaeris nocte dieque dolens.
Nam quis percipiat quali indefessa labore,
Quali illum quaeras aegra dolore Parens?
Vix primi spatium fueras emensa diei,
Cum sua Sol mersis conderet ora rotis.
Lux tua non aderat, cujus splendore coruscat
Athera, sibi flammas mutuat unde jubar,
Cujus Apollineis radiat splendoribus axis,
Et placidus toto lucet in orbe dies.
Quid faceres Mater veri sine lumine Solis?
Quam fuít illa oculis nox tenebrosa tuis! à
Quas te crediderim moesto de corde querelas
Fudisse ad superos ore gemente polos?
Quis tibi per malas lacrymarum fluxit honestas,
Quis madido in teneros imber ab ore sinus?
Ut forti cures auimo celare dolorem,
Corda magis fortis fortia vincit amor.
Kt fles ábsentem, qnique intima pectoris angil,
Et premit ex oculis flumina larga dolor,
O quoties coelum replesti quassibus altum
quoties voces audiit aethra tuas!

O quoties summi tua mens ante ora Tonantis
Procidit! et tales edidit aegra sonos.

Redde tuum Natum flenti, Pater optime, Matri,
Corque mihi affligi ne patiare diu.

Sint satis horrendi enm venerit ultima lethi
Hora, manent animo quae toleranda meo.

Haec mihi tranquilla dederas modo tempore pacis,

Dum ventura meus crescit ad arma Puer.

Ó quali, alma Parens, curarum fluctuat aestu
Cor tibi, dum Nati cuncta pericla times
Non ignota tibi est immensa potentia Nati, Cujus habet vitae jura necisque manus.
Sed quae non timeat dilectae incommoda proli,
Omnia qui cogit fingere, Matris amor ?
Ille oculis facies praesens absentis Jesu
Haeret Apollineo pulchrior ore tuis.

Teque quod est absens, nec dulcia lumina cernis,
Arguis et pugnis pectora moesta feris.

Nam tibi sis quamvis nullius conscia culpae,
Tota tamen fuerit ne tua culpa times.

Quid metuis Mater perfecto ornata decore?
Nulla potest animum laedere noxa tuum.

Ecce repentini qui sum tibi causa doloris:
Additur haec culpis nunc quoque culpa meis,

Me miserum expectat delicti absentia Nati,
Dulci dum Matris subtrahit ora pia.

Ecce ego qui peri, Dominumque Deumque reliqui,
Dum vitia insanus foeda latenter amo.

Ecce ego, qui à facie jucundae Matris aberrans,
Quaesivi varijs gaudia vana vijs.

Nec mea tangebant Náti divina voluptas
Pectora, nec Matris deliciosus amor.

Huc miser, atque iiluc profugus pastoris ab ore
Perditus errantes more vagabar ovis.

Ergo latet charae dulcissimus ora relinquens
Matris, et amissus creditur esse Puer;

Ut miser inveniar, quem vere perdidit hostis,
Et procul à Domino fecit abesse meo.

Scilicet ille mei si non perijsset amore
Perditus, omnino non reperirer ego.

Tlle vagam quaerens deserta per avia tandem
Reperit, ad caulas ille reduxit ovem.
Ille domum verrens accenso lumine drachmam
Quaerit, et inventa gaudia magna capit.

Et ne sis exors tanti pia Mater honoris,
IIuc animo anguorem da lacrhymasque tuo.

Tu domus ampla Dei, quem mente, et viscere claudis,
Quam soli authori vendicat ipse sibi.

Si domus es Nati, Natus te verrat oportet,
Quaerat ut amissos qui periere reos.

Ecce tui vexat purissima gaudia cordis,
Et dat tristitiae pocula amara tibi.

In lachrymas dulcem risum convertit acerbas,
Taedia pro laetis lusibus aegra dedit.

Delitias blandi rapuit bruma aspera veris,
Evertit clarum nox tenebrosa diem.

Turbida bella animi pacem evertere serenam,
Sic tuta eversa est prole latente domus.

Et qui nunc vivus celat tribus ora dlebus.
Cum maneat vultus forma decorque prior;

Postmodo mutato condet divina decore
Lumina cum mortis tela cruenta feret.

Saxeaque inclusum triduo teget urna cadaver,
Nec tibi lugenti qui medeatur erit;

Donec ab infernis hominem quem perdidit error
Inventum evehat cujus amore peris.

Sic me mors Nati reperit Matrisque dolores,

Qui perij, et vitae causa fuere meae.

Ergo tibi absentem ne sit grave flere parumper.
Dum latitat cordis gloria luxque tui.

Et mea fac coelum suspiria crebra lacessant:
Nec sileat cordis vox lachrymosa mei.

Et desiderio Domini super astra latentis
Torquear, à Patria dum procul exul ago.

Sed quid agis Mater? nunc totam absorbuit ingens,
Nec memorem officij te sinit esse, dolor.

Imo amor absentis crudelis causa doloris
Mira animum stimulat sedulitate tuum:

Cognatosque inter puerum notosque requirens,
Sollicita huc illuc lumina voluis amans.

lunc illumque rogas, num Natum viderit usque;
Nec semel est eundem sat petijsse tibi.

Saepius inquiris quod terque quaterque rogaras;
Quoque magis repetis, plus repetisse juvat.

Num vidistis, ais, dulcem mea viscera Natum,
Qui mea vita mihi est, qui mihi solus amor?

O una ante omnes mulier pulcherrima, qualis
Est tuus iste Puer, qui tibi solus amor?
Est ne ille obriso cujus pretiosius auro,
Cui terra ad nutum servit, et astra, caput?
Cujus in audito guttur sermone suave
Ora velut dulci nectare nostra rigat?
Cujus ceu Libani forma est pulcherrima, candor
Coelicus electis omnibus unde venit?
Ille ne melifluus totusque optandus amanti,
Qui desiderio cor trahit omne sui?
Hic est quem crebris singultibus anxia quaeris,
Ipse idem Matris Filius, atque Dei.
Quis Dominum tamen talem non quaerat amicum
Impiger, et toto cordis amore flagrans?
Si sinis, ibo simul tecum, moestissima Mater,
Forsitan inventus proferet ora mihi.
Sed non invenies inter vestigia notos,
Qui fratres inter ceu peregrinus erit.
Non Natum inveniunt, stimulat quos gloria carnis,
Sed quos Patris amor, nomen, honorque movet.
Ecce latet Solymae, sacrae pete celsa Sionis
Moenia, pacificus Rex tibi jure sedet:
Donec ut optatam superans sera praelia pacem
Visuris summi lumina pulchra Dei.
Non tamen aut Regis petiit, vel praesidis aulam,
Delicijs illa est mollibus ampla domus.
Gloria cui Patris cordi est, durique labores,
Templum Patris adit quem locus ille decet.
Hic illam invenies humanis pectora curis
Exutum, patres immemoremque suos.
Hic residet medius doctorum astante corona,
Eloquij fundens prima fluenta sui.
Multa super sacris divina ex lege Prophetis
Oraculis quondam quae cecinere rogat.
Audit et ipse libens seniores multa rogantes,
Explanans miris verba rogata modis.
Eructat sensu mysteria magna profundo,
Ignarosque diu quae latuere docet.
Obstupet admirans doctorum turba loquentem,
Verbaque doctoris non capit alta novi.
Tanta fluit Pueri sapientia pectore ab alto,
Tantum divino stillat ab ore melos.
Quis tibi, Diva, fuit post tot suspiria sensus,
Lumina cum Pueri deliciosa vides?
Quis novus illuxit splendor, cum clarior astris
Lux sua luminibus praebuit ora tuis?
Quo tua laetitiae praecordia flumine inundant,
Cum tibi de proprio gaudia fonte fluunt?
Quis tibi pectus amans ignis succendit amoris,
Cum tua replerit corda repertus amor?
Tu pia, tu nosti, tu scis experta dolorem,
Maternus pariat gaudia quanta dolor.
Tu pia, tu sentis; sed nec potes ore profari,
Audire indigno nec licet ista mili.
Sed potes optanti lachrymas inferre, quod ipsum,
Gaudia, perdiderim, cum malé quaero miser.
Sed potes amissum meritis mihi reddere Natum,
Inventum et lachrymis, Virgo benigna, tuis.
Et mihi vel minimum gaudij praestare, replevit
Inventus Matris quo pia corda Puer.
Hoc mihi si praestas, luctu vacuabis amaro.
Addicta aeternum pectora nostra tibi.
Intereà dulcem Matrem Patremque sequatur,
Nazareth repetens florida tecta suae:
Mitis ubi vestris divínum Numen obumbrans
Pareat imperijs tempora longa latens:
Donec terdeno Solymorum in maenibus anno
Jussa palam Patris praedicet alta sui.
O Puer immensi soboles verissima Patris;
O decor, ó Matris luxque decusque piae,
Esto Deus cordis sola. ó sine faece voluptas,
Gloriaque aeternum parsque beata mei.
O formosa Dei genitrix, miseranda miselli
Luminibus servi refice corda tui.
Solus amor, sola mihi sit cum Matre Puellus,
Pignore cum solo tu mihi solus amor.