DE TRANSITU BEATAE MARIAE

Clarior Eois effulget splendor ab oris:

Pulchrior haec rutilis nitet hora comis,

Hunc formosa Parens Solis rota clara micantis

Axe tibi revehit splendiore diem.

Haec tibi syderei jam limina pandit Olympi,

Per te quae miseris jam patuere reis.

Regia te invitat tuus ad convivia Natus,

Flumina ubi lactis, flumina mellis eunt.

Te vocat ad patriam coeli, tibi debita regna,

Finit et exilij tempora longa tui.

Ille abijt victa formosus in aethera morte,

Imperiumque Patris victor in arce tenet.

'Tu Mater nostris remoraris provida rebus,

Exercesque piae dulce Parentis opus.

Pascis adhuc teneros juceundo nectare natos,

Ora carent solidis donec inepta cibis.

Dum tua crédentes populos praesentia firmat,

Crescit in ignitis cordibus aucta fides

Christiadum celeber tua currit ad ostia caetus,

Quos tua pellectos undique fama trahit.

Mirantur sacrae divinum frontis honorem,

Quodque tua aethereum possidet ora decus.

Vix explere queunt animos oculosque, tuendo

Lumina solari lucidiora face.

Vix humana tui majestas praedicat oris

Quis fuerit ventris fructus honorque tui.

Et nisi jam noscat Dominum sacra turba Deumque,

Te veri numen credat habere Dei.

Tanta tuo virtus divino effulget in ore,

Tantus honor vitae, gloria tanta tuae.

Foelicem dicunt, omuique ex parte beatam,

Cui sacra virginitas, gloria Matris adest.

Et te foelices coram divina videre

Lumina Reginae qui meruere suae.

Verba quibus licuit coelestis dulcia liuguae

Audire, et sacrum Matris ab ore melos.

Quis tibi, quis sensas, cum Nati numen adoraus

Confluit ad portas plebs numerosa tuas?

Quae pedibus caleans sinulachra obscoena deoruni

Ante tues humili procidit ore pedes?

Crescit honor Nati, crescunt tibi gaudia mentis:

Hic est laetitiae fons et origo tuae. Dum te terra procul coeli remoratur ab aula,

Quae tibi servata est debita jure domus:

Aut raperis sursum, superisque immista quiescis,

Divinoque ignis pascitur igne tuus:

Aut trahis é coelo materni cordis amorem, Inque tuo Natum pectore voluis amans.

Nunc animo versas foelicia tempora, menses

Cum tua conceptum condidit aula novem.

Nunc recolis sacri laetissima tempora partus,

Exivit claustri cum sine labe tui:

Virgineoque infans exuxit ab ubere nectar,

Libasti et roseis oscula blanda genis.

Interdum sequeris lassi vestigia Nati,

Dum lacerum humeris praegave portat onus.

Jam repetis fusum tenera de carne cruorem,

Octavo cultrum cam tulit aegra die:

Et tua manarunt lachrymarum lumina rivos,

Vagitus querulo cum daret ore Puer.

Jam subeunt menti, quae munera praestitit agris,

Munera funestis invidiosa viris.

Jam juvat amplecti eonspersun sanguine lignum,

Unde Deus moriens, unde pependit homo. Quo virtus lassa est, extinetaque vita, salusque

Languit, et victrix mors superata fuit.

Jam repetis tumulum, sanetumque amplexa cadaver,

Solvitur in lachrymas mens liquefacta pias.

Haec desiderio dulcis meditaris Jesu,

Si qua animi flammam temperet unda tui.

Acrius illa tamen suffusa accenditur unda,

Quemque foyes semper fortius urit amor.

Ilaeret adhue oculis Nati ascendentis imago, Qui secum mentem vexit in astra tuam.

Jlius amplexus, diviuaque postulat ora,

Quae nisi non aliud novit amare Deum.

Urebraque post dulcem mittit suspiria Natum;

Qualiaque à medio pectore promit amor.

Qualis, uhi venis penetrabilis haesit arundo,

Flumineas cervus faueius optat aquas:

Talis inexhaustas, Deus alme, aspirat ad undas

Mens mea, quam crudo vulnere loesit amor.

Quando erit ut carnis vinclis ac mole solutus

Ante sui veniat spiritus ora Dei?

Luce madent lachrymis mea lumina nocte:

Iste meo semper volvitur ore cibus:

Dum mea mens cerebro quem diligit aegra requirens

Dicit, Ubi est vitae luxque Deusque meae?

Quam formosa diu condit mihi Filius ora!

Quam procul aufugit Matris ab ore suae!

Haec ego dum crebris ineditor singultibus absens,

Deficit, ct nimio languet amore sinus.

Huc ades, à Fili, tua te suspirat, et orat

Mater, in aethereos egrediamur agros.

Sydereos tecum cupio simul ire per hortos,

Et trahere aeternas te remorante moras.

Te sitit hic animus, te mens haec esurit aegra, o

'Te cupit intuitu liberiore frui.

Surge age, nec charae differ medicamina Matri

Vulnus alo venis, nec patienter amo.

Te sine nec vivo, nec te sine, Nate, quiesco;

Huc ades, à Matris vita quiesque tuae. E

Pande tuam faciem, divinaque lumina tandem

Detege Juminibus conspicienda meis.

Talia dum jactas coelum suspiria in alinm,

Ultima ut exilij luceat hora tui:

Blanda pium Natum pietas, amor urget amantem:

Frangitur, et Matris victus amore venit.

Siste pios gemitus, lachrymas absterge fluentes,

Ultima per roseas haec fluat unda genas.

Ecco tui Jesus, et flamma, et flumen amoris,

Ecce venit fletus causa modusque tui:

Inque tuain septus turmis coelestibus aedem

Intrat, et hos dulci dat tibi voce sonos.

En tibi, quem quaeris tam longis questibus, adsum,

Et Deus, et vitae vita beata tuae.

Rumpe columba moras levibus pulcherrima pennis,

Nata Patri, Nato Mater amica. veni.

Inque meis tandem recuba foeliciter ulnis,

Illic locus est ulnae quem meruere tuae.

Tristis hyems abijt, venerunt florida veris.

Tempora, purpureis deliciosa rosis.

Hac tibi lux tandem transacta nocte perennis

Luxit, et aeterno clarus honore dies.

Rumpe moras, veri Mater cape gaudia Nati,

Inque sinu Patris nata recumbe tui.

Quis capiat, Virgo, Dominum dum cernis, et audis,

Quae fuerit mentis gloria luxque tuae?

En venio, dulci respondes voce, Deumque

Mens tua corporea libera mole petit.

Inque tui recubat Nati sopita lacertis,

Dulcis et irrepsit per sacra membra sopor.

Et moreris vitae, Mater, mortisque subactrix

Cogeris humana conditione mori.

Sed dolor omnis abest, et sensus mortis, ut omnis

Abfuit à partu visque dolorque tuo.

Virgineum nitido servatur marmore corpus,

Et niveus condit candida membra lapis.

Turba frequens Patrum sanctum comitata cadaver

Astat in exequias offleiosa pias.

Pro laehrymis flores, pro tristi carmina planctu

Fundit, et hos laeto eoncinit ore modos.

Salve saucta Dei genitrix, Regina triumphans

JEtheris, aeternae nobile mentis opus.

Quod Pater ex utero, medioque é pectore Verbum

Flammiferum solus protulit ante jubar:

Hoc sola intacto tu Mater ventre tulisti,

Dum medium tacite nox peragebac iter.

Aula poli Mater, divini foederis arca,

Quae miseros miti pectore condis, Ave.

Tu basis es, sanctum quae fulcis aurea Templum,

Robur, et aetherea firma columna domus.

Quae mens cumque tuae virtuti innititur, hostes Vincit, et immoto stat bene firma gradu.

Nata tuum pariens intacto ventre Parentem,

Splendida Virginei forma pudoris, Ave.

Virgineo nemo tibi, Virgo, suasit honorem

Delicijs moesti praeposuisse tori.

Sed tu virtutum doctrix, dux optima vita est,

Et sequitur gressus foemina, virque tuos, Janua clausa Poli, soli via pervia Regi,

Quae coeli nobis ostia pandis, Ave.

-Per te erudelis miseri servamur ab Orco,

Redditur et saluus, qui fuit ante reus.

Natorumque Dei pulchro laetamur honore,

Hoc domi, hoc nobis dat tua vita decus.

Flamma corusca Poli splendorem Solis obumbrans,

Tristia quae pellis nubila cordis, Ave.

Jam tua sydereos caetus, et caetera vincit

Gloria, quam radians astro minora jubar.

Laudibus ut Matris funus maioribus ornent,

Omnia sunt meritis inferiora tuis.

Cur tamen angusto remoratur corpus in antro?

Ampla quid in saxo clauditur aula brevi?

Surge Dei templum, toto domus amplior orbe:

Non bene lata brevi conditur aethra loco. Non decet ut viles rodant purissima vermes

Viscera, factorem quae genuere suum.

Non decet ut putri tabescat pulvere corpus,

Corpus honestatis forma, pudoris honor.

Tartara qui pedibus caleans post funera vietor

Vivit, et infregit jura severa necis.

Hic te de tumulo divina luce coruscam

Suscitat, inque ulnis tollit ad astra suis.

Da mihi te levibus, pulcherrima, prosequar alis,

Sydereae penetras dum loca summa domus.

O utinam semper mea mens tibi serviat uni,

Perpetuusque tui me remuretur amor!