Poema à Virgem

VITA VIRGINIS IN TEMPLO

Tu Domini supplex humilisque Ancilla superni
Virgineas aptas ad pia dona manus.
Aut niveas tenero deducis pollice lanas;
Aut trahis é plena mollia lina colo.
Nunc quatis arguto bombycina pectine fila,
Serica nunc tenui pallia pinguis acu.
Nunc intertexto velamina perficis auro,
Cortinas, mappas, purpureasque togas.
Tenuia multiplici vel texis retia modo,
Aut nectis varijs byssina pensa modis.
Albave distinguis bis tincto carbasa cocco,
Lute avà aereo texta colore notas.

Assuis aut sacris redimicula pendula mithris,
Carbunclos rutilos, sardonycesque rubros:
Unde tabernaculum, sacrumque altare teguntur,
Tegmina sacrificans unde minister habet.

Amplificat cultum sancti tua dextera Templi,
Nec tibi fit multe lassa labore manus:

Extendisque pias inopi mitissima palmas,
Dextraque pauperibus semper aperta tua est.

Mollia virgineis non praestas otia membris,
Curaque terreni non subit ulla cibi.

Nam tibi de coelo coelorum Conditor escas
Mittit, et aetherea pasceris, usque dape.
Servitiumque tibi chorus exhibiturus amicum

Aliger aereis itque reditque vijs:
Teque Dei matrem quasi jam praesagiat alti,
Stat Dominae vultum subditus ante sua.
Non extinguetur caecà tua nocte lucerna;
Est tibi nox claro clarior ipsa die.
Ut tua de mulsit tantillus lumina somuus,
In tacita surgis paupere nocte toro.
Inque tui dulci conclavi sedul acordis
Quem tua dilectum mens pia quaeris amat.
Quaeris, et invento strictis amplexibus haeres,
In charique jaces deliciata sinu.
Mic de divinae clarissima lumina lucis,
Largaque de vitae gaudia fonte bibis.
Mic tibi magnarum reserat mysteria rerum,
Deliciis recreat dum tua corda suis.
Pascitur ille tui fragrantia pectoris inter.
Lilia, odoriferis decubat inque rosis.
Ille tibi charus, tu multó charior illi:
Exuperat que suo fortis amore tuum.
Ipsa tuos valida firmas virtute lacertos
Constrictumque tenes, nec procul ire sinis.
Clausa nec spectas ut pulset ad ostia mentis,
Sed patet illi animus nocte dieque tuus.
Cor tibi perpetuo vigilat sine pondere somui.
Ipsa licet jaceas pressa sopore genas:
Plenaque perpetui tua chrismate kunpas olivi
Non extinguendo lumina clara micat.
O vigilans Virgo muliebris gloria sexus,
O juge solari pulchrius orbe jubar.
Dum tibi delitiae replent, dum lumina mentem,
Dilecti, huc oculos flecte modesta tuos.
Percute nostra tuis radiis languentia somno
Lumina, divinis unguinibusque line
Te tacita ut videam dilecto nocte fruentem,
Et meus aspectu ferveat ejus amor;
Nec secreta mei subeam penetralia tecti,
Excipiat stratus nec mea membra torus;
Munera luminibus nec dem placidissima somui,
Nec requies fessas mulceat ulla genas:
Ni prius inveniam Domino sedemque torunique,
lMospitio Christum suscipiamque meum.
Quam dilecta Deo tua sunt liabitacula Virgo!
Quam tua vita illi, quam tua forma placet!
Mens erat aeta tuae. percurrere. plurima vitae,
Ut tua. vita meae regula recta foret: Sed superas numero virtutum ae pondero sensun,
Mensque avida in tantis deficit hausta bonus.
Congressere licét multa bona plurima natae,
Ingentes, et opes, divitiasque sibi:
Tu regale tamen suprà caput exeris, omnes
Summaque thesauros vix capit ulla tuos.
Multiplicique tuum locupletas munere pectus,
Innumerasque hauris, nec satiaris opes.
Virgineo castos accingis robore lumbos,
Et tua divinis legibus ora patent:
Ut decet aeterni templumque aramque futuram,
Quem mare, quem tellus nec capit aethra Dei.
Obstupeo tanta perculsus imagine matrem
Cum video patris te fore Virgo tui.
Hinc tua tam grandi incremento gloria surgit,
Ut cessem victus jam tua facta loqui.
Sat mihi, torque tui divinctum, et compede amoris
Perpetuo plantas ante jacere tuas.
Et quia me spectans clementi lumine tandem
Post te traxisti sub sacra templa Dei:
Et socijs junctum Domine dignaris Jesu
Vivere, nec sancta me proculae de fugas:
Hic tua me foueat pietas, servetque ruinis
Constrictum triplici me tua fune manus.
Sed trahor invictus, contemplarique tuarum Maxima virtutum lumina cogor adhuc.
Qualiter amplexus divinaque basia linguis
Rosida cum clarum retulit hora diem.
Extendique iterum solertem ad fortia dextram.
Et digiti fusum corripuere tui.
Circunstant aliae ducentes fila sorores,
Et sibi mandatum quaeque laborat opus.
Miranturque in te jactantes ora, tuaeque
Se gaudent vinci dexteritate manus.
Tu tamen assurgis cunctis, vultuque modesto
Accipis extremum subdita Virgo locum.
Obsequioque sacris humili servire puellis
Haec tibi cura prior, hic tibi primus honor,
His humilis tergis vestes, sternisque cubile;
His ancilla paras officiosa cibos:
Everrisque domos hilaris, mundasque catinos,
Et facis abjeetum quicquid in aede jacet.
Siquam langor habet, curas solaris, et omnes
Dulciter officio servitioque foves,
Quid facis à Virgo servilia munera tractans?
Quod decet ancillas, cur operaris opus?

Au nescis quod eris superum regina polorum.
Cunctaque sunt pedibus subjicienda tuis?

Linque ministerium servis: te purpura, bissus,
Imperium, solium, scepta corona decent.

Sed quid ego stultus meditor? tu maxima temuis,
Iufima subque humili pectore claudis amans:

Et minimi gaudes fieri, cunctisque subesse,
Et credis magnum praeter id esse nihil.

Altus enim (nosli) summa de sede suberbos
Dejieit, atque humiles tollit in alta Deus.

Cuin nihil ignores, pateris te euncta doceri
Parere, abjicies, discere, dulce tibi.

Regiaque occullas animo secreta sub imo,
Quique tibi replet plurimus ora Deum.

Sed male dissimulas; nee enim bene clauditur iguiz.
Ipsa suo prodit lumine tlamma foras.

Elucet splendor facie divinus in ista,
Et tua te socias facta silente docent.

Proptera sanctam te concio sacra sororuni,
Foelicemque omnes praedicat esse super.

Iuque tuis oculis oculos et pector figunt,
'Totius speculum quam bonitatis habent.

Te juvat affari, tua gaudent ora tueri,
Teque putant Doniinam te decus esse suum.

Tu vero indignam tanto te credis honore:
Fis oculis vilis plus nimioque tuis.

Inque dies animai veris virtutibus ornas,
Quod verum est templum veraque theca Dei.

Corpus honestatis niveique est forma pudoris;
Unde Deo unitum nobile corpus erit.

Cor tibi cum repleat virtutun flumen mundans,
Credis adhüc vacuo. pectori inesse niliil.

Cumque creatarum merito sis maxima rerum.
Debert censes infima jure tibi.

Tanta tuam Virgo possedit gratia mentesn,
Tanta tuo virtus pectore clausa latet.

Clausa latet nostros, quos tetra superbia sensus
Tam clarum caecos reddidit ante diem.

Sed nitet ante oculos summi clarissima Patris,
Sydereumque replet luce micante domum.

Quo magis abjiceriz, tanto es'sulilinior illi.
Postmodo qui thalamum te volet esse sun. Jam te respiícies pastren sede locatam,
Inque tua dulces hos dabit aure sonos.

Scande humilis sursum dignissima sede priori,
Accipe jam primum dulcis amica locum.

Illa tibi foelix, et nostris prospera rebus
Adveniet, talem quae feret hora sonum.

Quae tibi Virgo humilis de te nil tale putanti
Sis Domini ut Mater maxima dicet Ave.

Vive precor, vitam nobis lucemque datura,
Vive precor, foelix imminet ista dies.
Meque humili exorna servum virtute misellum,
Qua sine nec Domino, nec tibi gratus ero.
Hac mihi componet pectus, Dominoque parabit
Venturo hospitium dulce domumque tibi.
O utinam placidis Dominae sim dignus ocellis
Aspici, et in servis ultimus esse meae.