Poema à Virgem

DE PURIFICATIONE VIRGINIS MARIAE.

Expectatus adest sacri post tempora partus
Laetitiae mater tristitiaeque dies
Cum tua in excelso Soboles sanctissima templo
Sistetur Patri manus, honorque suo.
Nempe quaterdenum jam Sol revolutus in orbem
Te monet hospitij linquere tecta brevis.
Sed cur tam vili, purissima Mater, in aede
Tot retinet clausum te locus iste dies?
Scilicet, ut legis juxta purgere tenorem, Inque Dei venias purificata domum.
Anne tibi naevus primi patris ullus adhaessit ?
Anne Evae attingit te quoque poena gravis?
Num tua communi concepta est ordine Proles?
Anne uteri pandit claustra, serasque tui?
Haec lex enisas humano ex semine matres,
Non te, cui soboles est Deus ipse, ligat.
Subderis ut quaevis communi foemina legi,
Curaque te famae non movet ulla tuae?
Virgineumque decus, Natique exponis honorem,
Nemo quid ut vobis maius inesse putet?
Divinae te sola movet reverentia legis,
Quaeris et extremum qualibet arte locum.
Humanaeque simul pietatis vena saluti
Consulis, innumeris esque medela malis.
Non tu munditia, mundissimae Mater, egebat,
Ut sis in gtabulo tot remorata dies:
Cum tuus impuri maculas purgaverit Orbis
Partus, et immundas laverit Agnus oves:
Sed foedata mei mundentur ut intima cordis,
Polluit innumeris quod mea vita malis. Ergo venis magni sacrata ad templa Tonantis
Oblatura Patri te, Puerumque Deo.
Quem geris exultans blandis, leve pondus, in ulnis,
Reddit iter durum mellius ille tibi.
'
It Comes, ct sponsam deducit sponsus Joseph,
Non ille ad tantum desidiosus opus.
Sed quibus ornabis divina altaria donis,
Ne vacua ante aras ingrediare Dei?
Turturibus ne tui geminis oblatio Nati
Fiet et exiguo munere notus eril?
Offerres mitem sacris altaribus agnum,
Absimilis Nato non erat ille tuo.
Qui nune in servum se dat sine labe Parenti,
Quem redimas parvo protinus aere Parens:
Post crucis horrenda figendus ut agnus in ara,
Ut redimat mundi sanguine damna suo,
Nec qua merceris forlasse pecunia desit,
Dona tibi nuper detulit ampla Magus.
Dic, ubi snnt auri tam grandia pondera, Eoi
Quas Arabum tellus aurea misit opes?
Desipio insanus; nec enim tibi pectora taugit
Gemmarum, aut auri cura, furensque fames,
Protinus Eoas studio pietatis egenis
Sedula divitias partijt ista manus.
Cum Nato amplectens pauperrima pauper Mater
Infima, cum gemino turture templa potis.
O pietatis apex, ó panpertatis amairix,
Abjeetani nuper quam super astra velis:
Da contemnere opes, et honoris nomina vaa,
Meque siue in templum te, Puerumque sequi,
Forsitan abjecum non dedignabere servum,
Perpetuo juris qui cupit esse tuit
Quiqui tuos servet nutus: su forsitan olim
Me tuo per te pignore dignus erit.
Jamque sacri incedis spatiosa per atria. templi,
Tangis et auralas, limina sancta, fores.
Ecce senex foelix, seris venerabilis annis,
Intima eui replet Spiritus ossa Dei:
Qui pius optabat populi mundique salutem
Ora volens Nall cernere pulchra tui: s
Jumque din é coelis liac voce animatus agebat
Vix jam decrepitos speque fideque dies.
Ante Dei cerues, renovel qui saecula, Christum,
Quam postreina oculos conipriniat hora tuos.
Ecce ubi divino praesensit uumine adesse
Jam desiderij tempora laeta sui:
Immerinor ille sui, canae iminemor ille senectae,
Corripit in Templi limina sacra viam.
Ut Puerum vidit, divinaque lumina novit,
Unde suum coeli sydera lumen habent:
Liquitur in lachrymas, et dulci elanguet amore.
Eterno incurvans languida membra Deo:
Deque tuis Dominum rapit in sua brachia Jesum,
Utque olor extrema talia voce canit.
Nuxc DIMITTIS
O Domine, ecce dies placida me in pace resolvens,
Statque tul Verbi firma, tenaxque fides.
Lumina namque tuam mea jam videro, salutem,
A te quae populis omnibus una venit.
Gentibus hic lumen nimis admirabile caecis,
Inclytaque Israel gloria plebis crit.
Haec ubi dicta senex, et sacris rité peractis,
Praecinuit vera gaudia voce tibi:
Canitiem menti lachrymis atque ora madescens.
Haec quoque moestitiae dat tibi verba gemens.
Moesta dies veniet, cum te lamenta gravesque
Cireunstent lachrymae, sanguineusque dolor:
Et tua transadiget gladius praecordia acutus.
Haec velut instantis vulnera mortis erunt.
Nam truculenta tuus patietur funera Natus,
Plurima quo surget. plurima turba cadet.
Quid tibi nunc cordis Virgo! quo fixa dolore
Ingemis horrenda saucia voce senis!
Jam metus Puero materno sedula amore,
Sollicitamque gravis te facit esse timor.
Ante oculos charae crudelia prolis oberrant
Supplicia, et dirae tempora acerba necis.
Quodque olim lethum mitis patietur ut agnus
Pectore jam pateris mitis ut agna pio.
O Virgo Genitrix vitae purissima rerum,
Respice, foeda animi stagna lacusque mei
Evacua, et mundis reple mihi corda fluentis.
Quae é Libano veniunt impetuosa tibi.
Atque aliquid mecum tanti partire doloris,
Protinus ut possim servulus esse tuus:
Haerescensque tibi Domini fera funera, quaeque
Vulnera cum, Domino perpetiere, ficam.
Nec mihi tam dirae de pectore mortis imago,
Nec cedat cordis poena dolorque tui.