Poema à Virgem

DE SPIRITU SANCTO

Jam super aethereas Dominus conscenderat arces,
Victor ab infernis ampla tropiiaea ferens:
Ad dextramque Patris solio sublimis in alto
Sub stratum mundi despiciebat opus.
Praecipue Solymam defixus lumina in urbem,
"Tecta Sionae spectat, amica domus;
Cactus ubi tecum, Mater dignissima, Fratuni
Degit, et assiduas fundit ad astra preces;
Flagrantemque alto suspensus ab acthere mentent,
Expectat Domini grandia dona sui.
Jamque aderat decimus, postquam penetrarat Olympum
Pontificis summi splendida forma dies:
Cum Pater omnipotens divinam, et Filius, aurant
Aspirant superi de regione Puli.
Utque ruens denso quatit impetuosus ab axe
Alta repetino turbine. tecta notus:
Moenia sic tonitru terrens exee!'sa. tremendo
Irruit à summo Spiritus ore Patris:
Implevitque sacram diviuis ffatibus aed ein,
Qua sacer ille chorus, tuque beata sedes.
Flamma simul crebris vibranti lumine linguis
Aereo exurens. corda. ealore inieat.
Incalvere animi, serpit, divinus iu altis
Visceribus fibras peetoris leuis edens.

Vix capiunt tantos flammantia pectora motus,
Intima dum penetrat Spiritus ora ruens.
Erumpunt adytis subitó, linguisque profantur
Omnibus aeterni facta stupenda Dei.
At tua quis capiat quod pectora flumen inundet,
Quae repleat mentem gratia, Virgo, tuam?
Sed te quae repleat divino numine plenam,
Alma Parens, meritis gratia adaucta tuis?
In tua se nondum concluserat author Olympi,
Vera Patris soboles, viscera factus homo:
Et jam divinus mentis possessor, et author
Spiritus implerat grandia tecta tuae.
Quid non adducit, thalami cum claustra pudici
Implevit sumens carnea membra Deus?
Ergo quid accipias, cum sis plenissima? namque
Undique vas plenum plenius esse nequit.
Sed tibi plena satís cumulo repleris amoris,
Ut per te nobis det sua dona Deus:
Quaeque tibi superest, in nos divina redundet
Per Matrem Natis gratia danda tuis.
Spiritus ergo bonus per te suae praestet egenis
Munera, dum tali voce precamur opem.
Spiritus alme veni, coelique elapsus ab arce
Mitte bonus lucis lumina clara tuae.
Muc ades, ó inopum Pater optime, cujus egenis
Natorum ornari nomine praestat amor.
Iluc, ades, aethereis cumulas qui pectora donis,
Cordis inextinctum lumen, et ignis edàx.
Huc animos miti recreans solamine, mentis
Dulce refrigerium, dulcis et hospes, ades.
Tu bona temperies saevo ferventis in aestu
Solis, et in duro grata labore quies.
Dulcia pro fletu solatia reddis acerbo,
Tristia ab afflicto nubila corde fugans.
O lux alma, tuos rutilo splendore fideles
Illustra, ex auimis nubila densa fugans.
Te sine nil pulchrum, nihil est sine labe, tuoque,
Si quid habet vitae, numine vivit homo.
Ablue continuis sordentia pectora culpis,
Aridaque effusis imbribus ora riges.
Vulnera percussae sana lethalia mentis,
Flecteque duritia quae malé colla rigent.
Divino refove frigentia corda calore,
Obliquum errantis dirige mentis iter.
Da septenna tuis, quorum es spes unica, servis
Dona, quibus sanctum viscera Flamen alis.

Da tibi quae placeat virtutem, ac fine beato
Gaudere, aeterna laetitiaque frui.

Hac tu, dum sanctus pulsatur voce gementum

Spiritus, afllictos respice Mater amans:
Teque precante tuis divini donet amoris
Divitias famulis dextera larga Dei.

Quaeque semel dederit, longum conservet in aeuum;
Et nullo poster tempore cesset amor.