Poema à Virgem

DE ANNUNTIATIONE VIRGINIS MARIAE

In tua fert animus pallatia sancta venire,
Virgo Sioneae gloria prima domus.

Submissoque pias contingere murmure portas,
Pulsanti pandas si mihi forte fores.

Si me forte tua vel parvulus angulus aedis
Excipiat modico detque sedere loco.

Nam juvat aethereos intento lumine vultus
Spectare, itque oculos si patiare tuos.

Pande precor facili, soror ó pulcherima, fronte
Ostia, nec generis despice jura tui.

Si sordet mens nostra, suis mundabitur undis:
Munditia est maior sordibus ista meis.

Mens mea virginei quoniam tibi janua tecti
Jam patet, hic humili cum pietate sede.

Hic sacra pendentur cunctis mysteria saeclis,
Abdita divinae consiliumque manus.

Percipe quid faciat sapienti pectore Virgo,
Quasque sacro voces proferet ore nota.

Dic, quibus insudas studijs? quae cura, laborque
Instimulat pectus, provida Virgo, tuum?
Scilicet aetherea vocitas super aethera mente,
Coelestesque avido pectore quaeris opes.

Et divina omnes meditaris foedera noctes,
Et divina omnes pascere lege dies.

Per tractasque humili sacrata volumina corde,
Priscorum scrutans mysliea dicta Patrum.
Et clausi exoptas solui signacula libri
Aurea, coelestes ut reserentur opes.

Cum recolis primos transgressos jussa parentes,
Et Domini pactum noe tenuisse Dei;

Et miseros patria maculatos labe nepotes,
Servili culpae conditione premi;

Promissumque suo qui mundet sanguine mundum,
Vincula captivis demat et arcta ducem:

Ingemis, et justo pectus concussa dolore,
Virgineos lachrimis et madefaeta sinus,

Attellis coelo palmas, pedibusque voluta
Divina his orans vocibus ora pijs.

Quam, Pater alme, diu capiet te oblivio nostri,
Ex ardensque tuus zelus ut ignis erit?

Cur tua ab antiquis immanis regna tyrannus Occupat, injusto servitioque premit?
Cur lanianda damur crudeli praeda leoni?
Pessima cur miseras bestia glutit oves?

Cur truculenta suum dilatant Tartara ventrem
Invida? cur rabido mors vorat ore gregem?

Cur tua, quam propria plantasti vinea dextra
Deseritur cunctis suffodienda feris?

Cur factura tui vultus signata decore
Tam faedata malis, tam sine lionore jacet?

Parce, benigne Pater, justumque remitte furorem,
Nostrique luminibus respice damna pijs.

Mitte tuam tandem coeli de culmine dextram,
Mitte precor lucis lumina vera tuae.

Iste tuus instus supera mittendus ab arce
Jam veniat pluvij de regione Noti.

Egredere in populi Christo cum Rege salutem,
Et sceleris duro pereute fuste caput.

Trade tua summo virgam, Deus optime, Regia;
Judicium Nato trade perenne tuo: Ut male possesso depellat ab orbe tyrannum,

Judicioque inopes, justitiaque regat.
Mitte salutiferum, qui terrae finibus Agnuim
Praesit, et imperio conterat arma suo;

Moeniaque aeterna cireundet pace Sionis,
Composito vinclis solvat et orbe reos.

Adveniat fractum qui Pastor ovile fidelis,
Alliget, infirmum consolidetque pecas.

De varijsque gregem dispersum partibus orbis?
Colligat, in terram restituatjue suam.
Pinguibus inque locis, et flumina propter opimis,
Pascat oves berbis, ubere, potet aqua.
Eniteat mundi Servator ut ignea lampas,
Et veluti splendor progrediatur ovans,
Ut videant omnes felieía saecula gentes,
Inclytus in toto quae dabit orbe tuas,
O Rex Emmanuel, magni expectatio mundi,
Omnia qui recto tempora jure regis.
Surge, veni tandem praecinetus robore dextraui,
Induc jam vires inclyti Nate Dei.
Ó utinam vasti disrumpas moenia coeli,
Inque humiliem venias, sancte Redemptor, humum.
Ante tuum fluerent liquefacta cacumina vultum,
Terraque contremeret cardine mota suo.
Agmina morderent sordentem hostilia terram,
Lingeret et luteum turba superba solum.
Fundite divinum in coelestia templa liquorem,
Stillate à dites ubere rore poli.
Depluite à nubes pleno de viscere Justum,
Flumina viva sacro cujus ab ore fluant.
Imber inexhaustis foecundet hic omnia lymphis,
Aridaque aethereus temperet arva latex.
Imbibat é gravidis demissum nubibus imbrem,
Germinet et fructum terra benigna suum. Quando erit ut venias tenebris evolvere mundum,
O Sol Occiduas non subiture domos?
Quando Sioneae maculata cubilia natae
Conjugij facies munda decore tui?
Quando dabis pacem, pacis mitissime Princeps?
Quando tuam mundus sentiet aeger opem?
Quando erit ut dirimas litem mediator acerbam,
Quam natura gerit cum Patre nostra tuo?
Quando erit ut sanctae soleris moesta Sionis
Moenia, lugentes laetificesque vias?
Quando humili omnipotens Verbum breviabere terra,
Jura docens Patris nomen opusque tui?
Sis memor antiquos, Genitor sanctissime, Patres
Qui tibi cum vera vota tulere fide:
Cum quibus astricto pepegisti foedera nodo,
Foedera non ullo dissolvenda die.
Per tua, perque tui jurans sacra numina Nati,
Quos sanctum aeterno Flamen amore ligat,
Ipsorum Regem venturum ò semine Christum,
Qui populis leges jusque perenne daret.
Cujus in aeternum cunctas benedictio gentes
Dicet, et obscuro eareere solvat avos.

Aspice nos placido, mititissime Conditor, ore:
Aspice nos dulci cum pietate, Pater.

Nos licet indignus natorum uomine simus,
Vita quibus multis est maculata malis;

Tu tamen es Patris dignissimus unus honore,
Cui scatet innumeris dextra benigna bonis.

Nos meritis quamuis tua verberet ira flagellis,
Ipse tamen noster non Pater esse nequis.

Non decet, ó Genitor, nomen gravis ira paternum:
Ferto memor nobis nominis hujus opem.

Te dulcor clemens decet, et clementia dulcis,
Et facilis pietas, atque benignus amor.

Si poterit mater quem gessit viscere nati,
Nutrist et mammis, immemor esse sui:

Tu poteris nostri, tua quos sapientia verbo

Condidit, à clemens, immemor esse, Pater.

Mater acerba tamen; sed tu dulcissimus ipse:
Impia mater erit, tu sine fine pius.

Ergo Pater noster laceratum reffice dextra
Quod tua de limo dextera finxit opus.

Jam satis iste furor laxis se effudit habenis:
Jam satis humani sanguinis ira bibit.

Jam satis ancipitem furibunda exercuit ensom
Justitia, offensas scilicet ulta suas.

Aqua suum mitti clementia postulat ore
In Patris irato pectore habere locum.

Inveniat tandem: teque, à bonitatis origo,
Paeniteat tantis nos agitare malis.

Prodeat é patrio pietas placidissima corde
Foelices olea eincta virente comas:

Iratamque diu dulcedine plena sororem
Placet, et eloquio mitiget aequa pio.

Materno miserum despeetans lumine mundum
Laetifieet vultu saecula moesta suo.

Efflue pure latex, penetrabile fundere olivum.,
Vivat ut ad factum mortua terra tuum.

Mis tua mens studijs vaeat, haec niysteria. voluit:
Haec sacra sunt animi pabula, Virgo, tui:
Cum legis, ignitus eni caleulus ora Prophetam
Contigit, hos inagna promere voce sonos:
Integra concipi et sine semine Virgo virili,
Foelicique tumens pondere venter erit,
Virgoque perpetuum pariens illaesa pudorem
Virgineo foelix ubere pignus alet:

Cujus et in terris, superique per atria notum
AEtheris Emmanuel nobile nomen erit.

Haec ubi, Virgo, tuam tetigere oracula mentem,
Et tacito tantum pectore voluis, opus;

Ardet amans animus, tantamque videre puellam

Gestit, et haec humili voce profata gemis.

O quae te talem foelicia saecla videbunt,
Virgo Jacobeae splendida gentis honos?

Qui te foelices gignent, speciosa, parentes,
Et digni tantae munere prolis erunt?

Quae te tam foelix portabit mater in alvo,

Molliet, et fauces nectaris imbre tuas?
Sed te quae vírtus, quod te decus inclyta quondam
Foemina, quantus honos, gloria quanta manet!

Quae Dominum clausi concludes tegmine ventris,
Que sobolem clauso viscere foeta dabis.

Virgineo vilae quae pasces ubere Verbum,

Materna tractans membra beata manu.

O utinam summus Genitor mihi proroget annos

Ut videam exortus tempora laeta tui!

Ó me foelicem, si tantae ancilla parentis,
Si tantae merear Virginis esse comes!

Plura luquuturam suspiria crebra morantur,
Castaque virgineus pectora mordet amor:

Et gemitus iterans lachrimarum liqueris ibre,
Templa replens coeli questibus alta piis.
Perque genas rivus calidarum manat aquarum,
Dum justa humanum conterit ira genus.

Quid pia contereris tam duro, Virgo dolore?
Excrucias teneros cur gemebunda sinus?

Parce precor tantis onorare tenerrima curis
Pectora, virgineas laedere parce genas.

Parce verecundum laerymis violare colorem,
Splendida ne fietus sordidet ora fluens.

Ecce venit placida Rex mansuetudine cinctus,
Destructum Solimae qui reparabit opus.

Nescis quanta tibi servata est gloria, Virgo?
Ignoras quantus sit tibi dandus honor?

Quid gemis absentem, quae non violata puellam
Indust immensum carnea membra Deum?

Te decus expectat, Mulier dignissima, tantum:
Sola tui genitrix integra Patris eris.
Sterne tuum thalamum pulcherrima nata Sionis,
Tende tabernacli byssína vela tui.

Sentio converso torqueri cardine coelum,
Murmuraque angelicis laeta sonare choris.

Jam Patris aeterni, castissime turtur, ad aures
Divinus gemitus introiere tui.

Confortare Sion, tunieas vestire decoris:
Indue te vires, regia Virgo, novas:

Ut coeleste queas comprehendere viscere robur,
Cum divina tuas influet aura sinus.

Sponsus ab aetherea descendit Olympicus aula,
Impleat ut Sponsae grande cubile suae.

Res nova, ne capiat languens tua lumina somnus
Mens mea, patrari grande videbis opus.