Poema à Virgem

DE MAGORUM ADVENTU, ET ADORATIONE

Cum Sol justitiae, cum Patris splendor Jesus
Editus in vili jam foret aede Puer:
Et tua, diva Parens, inter jucunda moratus
Ubera jam paucos cerneret ire dies.
Ecce Magos, magna famulum stipante caterva,
Ducit ab Eois stella corusca plagis:
Numen ut àeterni venerabile Regis adorent,
Et sua dent nato dona animosque Deo
Moenia jam Solymae subeunt excelsa superbae,
Atque ubi sit natus Rex Dominusque, rogant.
Quid Justum, ó Reges, in iniqua quaeritis urbe?
Non benefactorem plebs colit ista suum.
Regnat Idumeus tali violentus in aula,
Quique malis metam non possuere suis.
Odit avaritiam, quem quaeritis, odit iniquos;
Ditia pauperiem regna reliquit amans.
Vile sibi hospitium nascenti elegit, et urbem,
Natus in exigua pauper, inopsque casa.
Rex ferus audito turbatur nomine Regis,

Et sequitur Regem turba superba suum,
Insidiasque parat tenero lupus improbus Agno,
Jamque avidas fauces bestia pandit hians.
Stulte, quid insanis? non est sapientia contra

Divinae robur, consiliumque manus.
Regnabit soboles tua crudelissima quondam,
Haeres saevitiae, dire lyranne, tuae.
Hic alba Dominum irridebit veste volutum:
Non tamen addicet, quod enpis ipse, neci.
Procedunt Reges, infidaque urbe relieta
Bethlaei quaerunt moenia parva soli.
Mic vero vates predixerat ore futurum
Ut daret aeternum. Virgo sacrata ducem.
Vix urbem egressis, quae nuper tecta latebat
Stella micans clarum praevia monstrat iter.
O Solyma infoelix, Dominum Regemque polorum
Spernis, Idumaei jura superba colens.
Externi quaerunt, vastaeque per aspera eremi
Tam longum peragunt, ut venerentur, iter.
Vos nati Dominum vestro de sanguine uatuin
'Temnitis, et vultis perdere morte Deum.
Illos stella micans Eois traxit ab oris,
Nec vox exortum prodidit ulla Ducem.
Vobis tot quondam Christum cecinere prophetae,
Sermo quibus Domini verus in ore fuit.
O miserum! vestrum carpet gens extera fructum,
Vos perdet saevae mortis amica fames.
Vos, à foelices Reges. quos summus ab omni
Rex sibi primitias donaque gente vocat:
Pergite, vos claro deducet tramite sydus,
Ad sedem Pueri constituetque domum.
Jamque propinquabant congesto cespite tecto,
Stella supra Infantis stat radiosa caput.
Agnoscunt signum Reges, foribusque propinquant,
Porta sed hanc claudit vix tamen ulla casam.
Intus egena sedet cum Nato Mater egeno,
Et laeto intrantes excipit ore Magos.
Hii sternuntur humi facie genibusque voluti,
Regiaque excepit corpora vile solum:
Inventamque Deum mortali in eorpore adorant,
Virgo tenet blando quem speciosa sinu.
Mira fides! quaenam vestri penetralia cordis
Gratia? quis Pueri vos penetravit amor? Aurea non ornant Phrygiae pallatia vestes,
Quasvê facit tenui decolor Indus acu.
Non cum gemmato diademate purpura fulget;
Non hic turba frequens, non famulatus adest. Villibus indutum eum paupere Matre sedentem,
Cui vile hospitium est, paupereriorque torus.
Qui modico Matris nutritur ab ubere lacte,
Hunc hominem, Regem creditis, atque Deum.
Foelices, nam vos nullo delebilis aevo
Gloria vos vitae praemia certa manent.
Vestra fides vestrum superat formissima seclum,
Nec vestram vincet secla futura fidem.
Protinus é tectis ingentia munera plenis
Depromit larga quisque lillarique manu.
Et Pueri ante pedes pretiosum projieit aurum,
Et myrrham, et fragrans thuris aroma sacri.
Quid facis interea pulcherrima Virgo? quod alto
Pectore, quod plura mente revolvis opus?
Deficíam, si mira tui solatia cordis,
Si referam mentis maxima sensa tuae.
Tu tibi congaudens Domino grataris Jesu,
Cui meritum externo jam venit orbe decus,
Nam divina tui gentes jam numina Nati
Agnoseunt, credunt, et reverenter amant.
Illius hi clara praeconia voce sonabunt,
Procidet ad Jesu nobile nomen Arabs.
Haec sunt illa, tuo quae regia lingua Puello
Fudit ad argutae fila canora lyrae.
Illa, ait, in totam solus dominabitur aequor,
Et qua Sol amplum finit uterque solum.
AEthiopes flexo spectabunt ipsius ora
Poplite, et hostilis tarba relinget humum.
Insula marmoreis quae cireumeingitur undis
Munera pacatum per mare larga feret.
Quique tenent Arabum foelicia Regna supremo
Et sua dona dabunt sceptra Sabae Duci.
Illi omnes subdent sceptrum diademaque Reges,
Omnis ei toto serviet orbe tribus.
Vivat in aeternum clarum super aethera nomen
Venturi in terras, gloriaque alta Dei.
Sortiri haec finem dum cérnis, et omnia, quondam
Quae vates Nato praecinuere tuo:
Larga tibi exundat per latum gratia peetus,
Membra quoque exultant, intimaque ossa tibi.
Nec facili Infantem non praebes Regibus ore,
Ut pedibus figant oscula multa sacris.
Hi fidei plenum referentes lumine pectus
In patriam remeant, coneio sancta, suam.
Sed ne infida feri repetant pallatia Regis
Coelicus aethereo spiritus ore monet.
Ergo Magi veniant longinquo ex orbe, tuaeque
Grandia dent Proli munera, seque pij:
Et mihi tam rigido strigatur frigore pectus.
Ut manus haec Domino nil det avara suo?
Sed quid impuro tibi nupe reus offeret ore,
Prodegit Patris qui bona cuncta sui ?
En mea quae tantam fecerunt crimina labem
Tu Sobolis dele cum pietate Parens.
Quaeque libens olim promisi vota, trinodi
Fune ligans animum, cunctaque membra Deo.
Illa, precor, Mater, pro myrrha, thureque et auro
Accipiat placido Filius ore tuus.
Tu quoque, quae misero curasti Virgo salutem,
Cüm mea mens varia sordida labe foret
Me vinctum retine dulci, pia Mater, amore,
Ut mea sit Domino victima vita meo.