Poema à Virgem

ULTIMUM COLLOQUIUM AD VIRGINEM GLORIOSAM.

O mea mens, quid adhuc torpenti pigra sopore
Stertis, et in medio pulvere lenta jaces?
Surge age, rumpe moras, superi penetralia coeli,
Ut Dominam propiüs contuearis, adi.
Funde preces, lachrymasque pias, et Matris adorans
Numina, virgineos ante recumbe pedes.
Scilicet in coelum sine me, mea Mater, abisti?
Juisti in coelum me sine, Virgo Parens?
Nec potui vidisse oculos, quibus ignea cedunt
Astra, quibus casti splendor amoris inest?
Pulchra nec audivi labiorum verba tuorum,
Gratia melle favo dulcior unde fluit?
Nec misero licuit suavi mihi Matris ab ore
Excipere extremum, dum petis astra, vale?
Quam mea mens foelix audita hac voce valeret!
Quam mihi vita foret, quam mihi certa salus?
Hei mihi, cur nequij superis tam nota ministris
Introijsse tuae limina sancta domus?
Auderem miti prosterni lumina coram,
Amplectique tuos, si paterere, pedes:
Plurimaque imprimerem maternis oscula plantis,
Pectoris exponens intima vota mei.
Et si muta mihi cum gutture lingua taceret,
At manifesta sui mens tibi signat daret.
Audires certé, nec dedignata, misellum,
Agnosceres famuli vota precesque tui:
Aspiceresque oculis indignum laeta benignis,
Largaque, quam peteret, plus daret ista manus.
Nunc ego desertus, charisque parentibus orbus,
Unde mihi vitae mite juvamen erat:
Flebilis incedo, procul hinc quia dulcis Jesus;
Flebilis incedo, tu quia duicis abes.
Ille volans nuper rapidus velut hinnulus, ivit
Ad juga Bethelis deliciosa suae:
Inque sua regnat cinctus virtutibus aula, Cumque Patre imperium Rex habet altus idem.
Tu modó me miserum lachrymarum in valle relinquens,
Ad collem thuris pulchra Columba venis:
Inque tui requie foelicia gaudia Nati
Percipis, innumeris accumulata bonis.
Lumina divino pacis radiosa decore,
In medio recubans lumine cincta die.
Qua te Virgo sequar, qua te pulcherrima quaram?
Nam sine te superant gaudia nulla mihi.

Forsitan obdormis divino absorta sopore,
Nec tibi cura tui, nec tibi cura mei est?

Cogit ut obtundam multis tibi vocibus aures,
Qui me sollicitat mistus amore dolor.

Sed tibi ne rumpam jucundi gaudia somni,
Et timor, et chari vox vetat ipsa tui.

Nemo meam clamans dilectam suscitet, inquit,

Ipsa quousque libens evigilare velit.

O dilecta Dei, ne sim tibi forte molestus,
Dic mihi quando voles evigilare libens?

Sed quid adhuc dubito? quoties labor urget iniquus
Pectora, te toties vis benedicta vocem.

Surge igitur citis, quia me mea crimina semper
Excruciant multis nocte dieque modis.

Surge, quid obdormis curarum cura inearum,
O arx tuta animae confugiumque meae?

Quare Virgo tuum avertis mitissima vultum,
Nec quam sim vilis, pauper, inopsque vides?

Surge Dei genitrix, faciem converte benignam,
Ut mea mens oculis obviet aegra tuis.

Sed quid ago? en audis; sed vox mea faucibus haeret,
Mens stupet, algescunt pectora, lingua silet.

Quid poscam ignoro, posco tamen omnia Mater,
O Mater, mea spes, gloria, vita, salus.

Posco tuum Natum Mater, tuus omnia Natus,
Jpse Deus cordis Rex Dominusque mei.

Spiritus hic solum desiderat ager Jesum,
Ille etenim nobis omuia solus erit.

Sit mea lux, requies, dulcedo, gloria, virtus,
Sitque meae mentis, sicut amator, amor.

Hanc mili, quem medio concludis corde, videre
Da post exilij tempora dura mei.

Te quoque cum pulchra desidero Prole videre
Post acta exilij tempora dura mei.

Hei mihi, quam multos durat mea vita per annos!
Quam nimium longas ducit acerba inoras!

Quando erit illa dies, misera qua sarcina caris,
De qua sumpta fuit, restituatur humo?

Quando erit, ut coelum mens libera tendat in altum,
Amplexu Domini perfruitura. sui?

Quando videbo tuum, coeli Regina, decorem,
Nobilis o animae te cupientis amor?

Sed quoniam Jesus, cujus mihi vita voluntas,
Me tuus in terris Filius esse jubet:
Dum moror in terris, oculos super astra levabo,
Invisens Dominae lumina pulchra meae. Speque gemens dulci cupidum solabor amorem,
Et desiderio conterar usque tui.
Si potero non esse tui memor, inclyta Mater,
Si te non toto pectore semper amem.
Si possis non esse meis dulcedo medullis
Intima, laetitiae principiumque meae:
Haereat arenti cúm gutture lingua palato,
Immemor et penitüs sit mea dextra sui.
Tu tibi commissum, mitissima, protege servum,
Deque tua tolli ne patiare manu.
Tu clypeus fortis, murus, sera, janua, turris,
Optima tu custos pectoris una mei.
Sed videam citius dulcem, mea gaudia, Jesum,
Nec miserum lentis me, precor, uro moris.
Pande tuum tandem dulci cum pignore vultum,
Sola meam pellet visio vestra famem.
Si mihi, quam cupio, viventi cernere formam,
Fas prohibet vestram, cogor et ante mori.
Protinus ut videam, moriar, jam vivere nolo,
Opto mori: vera est vita videre Deum.
Sed te per Nati communem obtestor amorem,
Quo tibi non aliquid dulcius esse potest.
Ut jubeas (tibi posse dedit tuus omnia quando,
Nec tibi nequicquam est Filius ipse Deus)
Ut jubeas sancto Domini pro nomine Jesu
Effuso claudi sanguine fata mihi.
Ut qui me redimens lethum crudele subivit
Sanguinis effundens flumina larga sui;
Me quoque perpessum crudelia funera servum
Noscat, et aeterno jungat amore sibi.
Qui me plusquam se mitissimus Agnus amavit,
Ut summo offerret me sine labe Patri;
Ille meae novit mortis tempusque modumque:
Nec secus id fieri, quam volet ille. volo.
Sed quoniam quoduis fieri vult ille, facitque,
Te precor hoc, clemens, ut velit ille, velis.
Ut quae labe carens omni concepta fuisti,
Concludi facias hoc mea fata die.
Aut (hoc si mavis) tibi quo super aethera Natus
Tradidit ad dextram regia sceptra suam.
Tunc ego, tunc foelix, tunc omni ex parte beatus,
Tunc venient animae gaudia plena meae.
Haec spes ignavum pellet jucunda timorem,
Quae manat Nati de bonitate tui.
Haec spes reficiet mihi languida pectora dulcis,
Quae manat Matris de pietate meae.
Quae licet aegra cadat, cum me, et mea turpia facta;
Cum tamen aspicio te, subit alta mihi.
Haec mihi, Virgo, Parens, in pectorae fixa manebit,
Inque meo vivet non peritura sinu:
Donec, quam spero, veniat praesentia Jesu,
Aspectusque tuus, quo sine fine fruar.
Foelices, quos sancta tui praesentia vultus
Jam fouet, aeternos laetificatque dies.
Qui cura vacui, dubioque timore soluti
Jam tuti Dominam, quam coluere, rident.
Noster adhuc vario jactatur turbine lembus,
Et vix adversas remige sulcat aquas.
Teque voluptatis pota torrente perennis,
Haec sitit in medio mens agitata sale.
Foelix illa dies, qua pleno é flumine totum,
Et Nati, et Matris me satiabit, Amen.